Afgelopen weekend trokken we naar de Nürburgring met een goede kans om de Silver Endurance titel te winnen, en daarnaast ook een kleine kans om algemeen Silver kampioen te worden. We hadden op veilig kunnen spelen en ons kunnen concentreren op het verzamelen van punten, maar de eenvoudigste manier om een kampioenschap veilig te stellen, is door de race te winnen. Dat was ons doel.
(persbericht)
We begonnen het weekend met een goed gevoel. De BMW was vorig jaar snel op de Nürburgring en ik had er al eerder met WRT gereden, dus we zaten meteen goed in het ritme. De vrije trainingen verliepen uitstekend. In FP1 waren we de snelste in Silver en P9 algemeen, en in FP2 waren we opnieuw de snelste Silver en klommen we zelfs op naar P5 algemeen. Daarmee hadden we een heel sterke basis richting zondag.
Die goede vorm behielden we in de kwalificatie. Ik sloot mijn sessie af als P1 in Silver, dus ik was erg tevreden over mijn prestatie. Ook mijn beide teamgenoten leverden goed werk, waardoor we de poleposition in de Silver Cup veroverden en bovendien een extra bonuspunt voor het kampioenschap pakten. Eigenlijk zag het eruit als het perfecte weekend.
Ik startte de race vanaf P17 algemeen en wist in de eerste ronden enkele plaatsen goed te maken, waardoor ik op P12 kwam te liggen, net achter de top tien. De volgende Silver auto lag een heel eind achter ons, dus ik vocht met Pro en Gold auto’s en volgde hun tempo. Mijn stint verliep zonder problemen en toen ik de pits binnenreed, wist ik dat ik alles had gedaan wat ik kon om ons te helpen de titel binnen te halen.
Daarna nam Amaury het stuur over voor het tweede uur. Hij bleef ongeveer op dezelfde positie rijden, aan de leiding in Silver en dicht bij de top tien algemeen. Tijdens zijn stint zagen we echter dat de Ford een erg sterk racetempo had en aan het einde een bedreiging kon vormen. Zelfs als hij ons zou passeren, zouden we nog steeds kampioen zijn, maar uiteraard wilden we die overwinning.
Nacho reed de laatste stint en moest met de toenemende druk omgaan, want de Ford kwam steeds dichterbij. Met ongeveer vijftien minuten te gaan zat hij vlak achter ons, maar Nacho hield goed stand. Op vijf minuten van de finishvlag, raakte hij net iets te veel de kerbstones, waardoor de auto uit balans raakte voor de volgende bocht. De Ford kon aan de binnenkant duiken in bocht 11 en was simpelweg in staat later te remmen en de leiding over te nemen.
Dat was het dus. We finishten als P2, voor de derde keer in vier Endurance races, en wonnen de titel na een bijna perfect weekend. Het voelt geweldig om kampioen te zijn en ik moet iedereen bij WRT bedanken, en in het bijzonder mijn teamgenoten, voor hun harde werk en inzet. We mogen er trots op zijn dat we geen technische problemen hadden, altijd een sterke strategie hadden en dat wij geen grote fouten maakten.
De titel was ons doel aan het begin van het jaar, maar ik had niet durven dromen dat we hem al vóór de laatste ronde zouden veiligstellen. Sommige rijders die deze titel in het verleden wonnen, zijn inmiddels fabrieksrijders bij topconstructeurs. Het doel is om hun voorbeeld te volgen.
De enige frustratie is dat we de race wilden winnen om de titel in stijl veilig te stellen. Natuurlijk is de belangrijkste overwinning altijd die in het kampioenschap, maar we zijn coureurs en we willen elke keer P1 worden! We krijgen nog één kans in Endurance en we zullen proberen het seizoen op de best mogelijke manier af te sluiten in Portimão.
Daarvoor hebben we nog twee rondes om het Sprint Cup seizoen af te werken. We hebben al één kampioenschap op zak, maar er zijn er nog meer om voor te strijden. De algemene Silver titel ligt nog heel dicht bij elkaar, dus we kunnen proberen die te winnen, en misschien ook de Sprint Cup, in Zandvoort, vóór de finale in Barcelona. Tot snel, hopelijk met nog meer goed nieuws!
