Een 24-uurswedstrijd brengt steeds mooie verhalen naar boven, en dat van de Ier Peter Dempsey is dit jaar misschien wel het meest opmerkelijke. Na twaalf jaar zonder noemenswaardige wedstrijden staat de 40-jarige rijder plots aan de start van het FIA WEC en de 24 Uur van Le Mans. Hij is de Bronze-rijder van de Corvette ingezet door Racing Team Turkey by TF en vormt een team met zijn landgenoot Charlie Eastwood en de Turk Salih Yoluç.
(Foto’s: © TF Sport – Corvette Racing)
Door budgettaire beperkingen liep de éénzittercarrière van Peter Dempsey meer dan tien jaar geleden ten einde en hij zette zijn activiteiten verder aan de andere kant van de pitmuur. Dit jaar kreeg hij echter verrassend de kans om opnieuw te racen en hij liet zich als Bronze onmiddellijk opmerken door tijdens de kwalificatie in Imola de snelste ronde in LMGT3 te rijden.
“Mijn vader racete zelf in de jaren ’70 en ’80 en in 1989 creëerde hij zijn eigen team. Ik en mijn broer werden dus echt in het racemilieu geboren. Ik startte zelf met karten toen ik acht jaar oud was en op mijn zeventiende zette ik de stap naar de Formule Ford, eerst in Ierland en dan in Engeland. In 2006 werd ik derde in de eindstand achter kampioen Nathan Freeke en Nick Tandy. Ik had geen budget om het volgende seizoen te racen en ik startte met het leggen van contacten om mijn kans in de Verenigde Staten te wagen. In die tijd bedroeg het budget dat je moest meebrengen om British F3 te rijden een 600.000 à 700.000 Britse Ponden en dat was totaal onmogelijk voor mij.”
“In 2008 trok ik met 10.000 euro die ik ontving van de Motorsport Ireland Young Driver of the Year Award naar de States. Bij mijn eerste race van het Star Mazda-kampioenschap stond ik op het podium, maar het geld was op. Gelukkig kon ik door een familievriend de andere wedstrijden afwerken en eindigde ik derde in de kampioenschap. In die periode kreeg je in Amerika als kampioen een beurs om hogerop te gaan, dus dat was mijn opzet. Eind 2008 ontving ik opnieuw steun van de Ierse motorsportfederatie en ik ging terug naar Amerika. Ik deed opnieuw Star Mazda, nu met AIM Motorsport, en ik stond aan de leiding toen het budget op was. Gelukkig kon ik bij Juncos Racing terecht om het seizoen af te maken. Ik won in totaal vijf wedstrijden en werd achter Adam Christodoulou tweede in de eindstand.”
“In 2010 had ik geen geld en coachte ik bij Juncos Racing Connor Daly, die kampioen werd. Voor 2011 vond ik wat sponsors om aan de Indy Lights deel te nemen. Opnieuw liepen mijn overeenkomsten van wedstrijd tot wedstrijd. Toen het budget op was, schoot Andretti Autosport me te hulp, maar ik verloor het zitje toen iemand zich inkocht. Josef Newgarden werd kampioen en ik eindigde in negen wedstrijden vier keer op het podium.”
“Het jaar daarop startte mijn seizoen bij de vierde manche. Na een ongeval was het voor het team onmogelijk om een nieuwe wagen te kopen en zo kwam ik bij Belardi Auto Racing, het team waarmee ik ook in 2013 Indy Lights reed en dat jaar, op Indianapolis, mijn enige zege in die klasse behaalde.”
Coach en teameigenaar
“Ik was echter steeds coach gebleven bij Juncos Racing en in 2015 werd ik hun race-ingenieur in Star Mazda Pro 2000. Nadien kwam ik bij het Indy Lights team van Juncos en met Kyle Kaiser wonnen we in 2017 het kampioenschap tegen bijzonder sterke tegenstanders zoals Pato O’Ward en Colton Herta. Ik startte in die periode ook mijn eigen team, Turn 3 Motorsport, dat ik nu samen met mijn vrouw run en van Radical-kampioenschappen naar eenzitters doorgroeide.”
“In al die jaren zat ik sporadisch bij een test nog wel eens aan het stuur van een Radical. Ik had ook mijn kart om mee te rijden en ik heb ook nog een aantal keer het Formule Ford Festival en de Walter Haynes Trophy gereden.”
Hoe werd de stap naar de comeback gezet en op welke manier bereidde je je fysiek en mentaal voor op het debuut in het FIA World Endurance Championship?
“Ik zag Charlie Eastwood begin 2025 in Daytona en hij vroeg me of ik niet als Bronze kon terugkeren. In maart 2026 zou ik veertig worden, en ik wist dat je dan een verlaging van je status kon aanvragen. Charlie vroeg me of ik in november 2025 in Sebring kon testen. Ik had nog nooit een GT3-wagen bestuurd, maar het ging goed. Drie weken later testte ik in Bahrein en later volgden nog Qatar en Spa. De emotie en mindset die ik voelde toen ik in Imola de kwalificatie reed, was iets wat ik een heel lange tijd niet meer had gekend en ik merkte toen hoe hard ik het had gemist.”
“Het moeilijkste was om terug in de routine van het trainen te geraken. Ik begon op mijn eten te letten in combinatie met veel sporten en verloor gewicht. Eigenlijk veranderde mijn hele levensstijl om terug in conditie te geraken.”
Vond je snel terug het wedstrijdritme?
“Het managen van het racen met verschillende categorieën was misschien voor mij wel de grootste uitdaging. Wij zijn met LMGT3 de traagste klasse op de baan, dus we moeten heel veel in de spiegels kijken. Ik race nu voor het eerst met een gesloten cockpit, maar dat was niet zo moeilijk om daaraan te wennen. Ik moest me wel aanpassen aan de omvang van de wagens en het vroegere remmen dan bij eenzitters. Het schuiven van de wagen is ook moeilijker om op te vangen omdat het over zwaardere wagens gaat. Met Charlie en Salih heb ik wel fantastische teamgenoten die me schitterend bijstaan om de Corvette zo snel mogelijk onder de knie te krijgen.”
Het gaat snel in de autosport. Geniet je daarom extra van de kansen die je nu krijgt?
“In het verleden racete ik echt voor mijn carrière. De druk die ik nu voel is anders. Ik zie het als een bonus, want ik heb mijn job. De intensiteit en de druk die ik destijds voelde was niet te beschrijven. Nu geniet ik er meer van. Op vlak van prestaties denk ik dat ik mijn focus nog wat moet aanscherpen bij een dubbele stint om er alles uit te halen. Maar dat komt wel.”
“Mijn vrouw en mijn twee kinderen waren erbij in Imola en ze zijn ook nu Le Mans van de partij, en dat geeft een ongelofelijk speciaal gevoel. Mijn kinderen hebben me nooit zien racen, dus voor hen is dit compleet nieuw en het is mooi om te zien hoe ze mij aanmoedigen. Ik had in mijn wildste dromen nooit kunnen denken dat ik Le Mans zou doen op mijn veertigste!”
Wat betekent de 24 Uur van Le Mans voor je? Was je in het verleden al aanwezig als toeschouwer?
“Ik was nog nooit in Le Mans, maar het was altijd een droom om een keer als fan de 24 Uur van Le Mans ter plekke te beleven. Het is echt een droom die uitkomt om hier aan de start te staan en ik beleef nu eigenlijk een ‘American dream’.”
“En dit biedt weer kansen op iets nieuws! AF Corse vroeg me namelijk of ik met hen de 24 Uur van Spa wou doen. Ik ga direct na Le Mans naar Road America en kom dan onmiddellijk terug naar Europa voor Spa. Twee droomwedstrijden op enkele weken tijd rijden is echt ongelofelijk!”
Hieronder zie je een video van de zege van Peter in de Indy Lights-race op Indianapolis in 2013. De laatste ronde is absoluut de moeite waard, want hij won met een ongelofelijk klein verschil!
