Afgelopen weekend stond de grootste en zwaarste race van het jaar op het programma: de 24 Hours of Spa. Voor de derde keer nam ik deel aan dit geweldige evenement, en toch blijft het telkens iets speciaals. Dit jaar voelde het nog bijzonderder, omdat ik Team WRT mocht vertegenwoordigen aan het stuur van de #30 BMW.
(Persbericht)
Ik deelde de wagen met mijn vaste Endurance teamgenoten Amaury en Nacho, en met Mathieu Detry, die ons team voor de 24 uur kwam versterken.
Spa is nooit zomaar een raceweekend. Het voelt eerder als een volledige week waarin alles rond die ene race draait. Op dinsdag begonnen we met een testsessie, op woensdag volgde de parade. Dat moment blijft altijd indrukwekkend. Duizenden mensen langs de weg en in het centrum van Spa, allemaal gekomen om de wagens en rijders van dichtbij te zien. Het voelde als een groot straatfeest, en tegelijk besef je dan nog meer hoe bijzonder deze race is.
Op donderdag stonden de vrije trainingen en de kwalificatie op het programma. Daar werd duidelijk dat we niet in de ideale positie zaten. De BMW had niet hetzelfde tempo als sommige van onze rivalen, waardoor P14 in Silver en de 37ste plaats algemeen het hoogst haalbare waren. Dat was niet waar we op hadden gehoopt. Eerlijk gezegd dacht ik op dat moment niet meteen aan een podium op zondag.
Ik mocht de start van de race nemen. Dat blijft een van de mooiste momenten van het weekend. De tribunes zitten vol, op de startgrid hangt een ongelooflijke sfeer en overal voel je de spanning. Zodra je vertrekt, telt alleen nog de race.
In de eerste ronde gebeurde er meteen een zware crash. Gelukkig kon ik die vermijden. Dat was een belangrijk moment, want onze race had voorbij kunnen zijn nog voor ze echt begonnen was.
Zodra we in ons ritme kwamen, begonnen we vrij snel op te schuiven. Door de hoge temperaturen startten we met enkele stints. Na het eerste uur gaf ik de wagen door aan Amaury. Pas net voor middernacht kwam ik weer in actie voor een dubbele stint. Later, op zondagochtend rond 6 uur, reed ik nog een dubbele stint, gevolgd door mijn laatste stint met nog drie uur te gaan.
Een 24 uursrace heeft altijd verschillende fases. Eerst probeer je de start goed door te komen. Daarna draait alles rond de nacht overleven. Zodra de zon opkomt, verandert de energie. Dan voel je dat de finish dichterbij komt en begint de echte strijd.
Voor ons werd steeds duidelijker dat een podium mogelijk was, op voorwaarde dat we foutloos zouden blijven. Uiteindelijk kwamen we zelfs aan de leiding in Silver. Het gevecht bleef bijzonder spannend, maar we wisten dat de Ferrari sneller was. We hebben alles gegeven om hen achter ons te houden, maar uiteindelijk lukte dat net niet. We eindigden als tweede in Silver.
Natuurlijk denk je dan even aan wat mogelijk was geweest. De klassezege lag binnen bereik. Maar als je bedenkt dat we vanaf de 14de plaats vertrokken, mogen we bijzonder trots zijn op wat we hebben neergezet. We kregen geen straffen, hadden geen ongevallen, liepen geen schade op en maakten precies 24 pitstops. Eén per uur, exact zoals je het zou willen in een race als deze.
We waren een van slechts vier wagens in het volledige veld die foutloos bleven op het vlak van penalties. Dat zegt veel over het werk van iedereen binnen het team. Het was zwaar, maar onze teamspirit maakte het verschil.
In Spa worden er punten uitgedeeld na 6 uur, na 12 uur en aan de finish. Tijdens de race denk je daar niet aan. Op dat moment wil je gewoon zo hoog mogelijk eindigen en vecht je voor de overwinning. Maar achteraf wordt het kampioenschap natuurlijk opnieuw belangrijk. We lagen aan de leiding na 6 uur en stonden vierde na 12 uur. Met onze tweede plaats aan de finish erbij hebben we dus heel wat punten gescoord.
Vanuit dat oogpunt was het een zeer goede race voor ons. We leiden nu in alle drie de kampioenschappen en vooral in Endurance is onze voorsprong behoorlijk groot. Natuurlijk is er nog een lange weg te gaan, maar we hebben onszelf in een sterke positie gebracht voor de tweede helft van het seizoen.
De hitte maakte het weekend nog zwaarder. Het was extreem warm. In de wagen hebben we airco en kunnen we koelvesten dragen, maar zelfs dan blijft het bijzonder pittig. Voor de mecaniciens was het misschien nog zwaarder. Zij blijven maar gaan, pitstop na pitstop, uur na uur. Ik wil hen dan ook enorm bedanken, net als de ingenieurs, het management en iedereen die dit resultaat mogelijk heeft gemaakt.
Uiteindelijk ben ik trots dat we Team WRT een podium hebben kunnen bezorgen tijdens hun thuisrace. Een tweede plaats in Spa is mooi, zeker na zo’n race. Maar tegelijk heeft dit resultaat mijn honger alleen maar groter gemaakt om hier ooit op de hoogste trede van het podium te staan.
Nu verleggen we onze focus naar Misano voor de Sprint Cup, waar ik de wagen opnieuw zal delen met Nacho. Team WRT heeft een sterke reputatie op dit circuit, dus ik kijk er enorm naar uit om te zien wat we daar kunnen bereiken.
