Patrick Snijers is met zijn 49ste seizoen op weg naar een halve eeuw rallygeschiedenis. In het eerste deel van ons interview met Patrick Snijers, gaf ‘de lange’ zijn visie op de evolutie en de toekomst van de rallysport in het algemeen. In dit vervolg graven we naar de persoonlijke verhalen en de geschiedenis achter Patrick Snijers. Leuk feitje: op dag van dit interview vierde Ierland zijn nationale feestdag: St. Patrick’s Day.
(Tekst: Jan Soenens en foto’s: Lorenz Deschuyttere en Bastos Racing Team)
Hoe bent u met de rallysport begonnen?
“Ik was veertien jaar toen ik mijn eerste rally reed. Dat mocht toen zeker nog niet, maar toen kon je nog eens iets illegaal doen. We spreken over begin jaren zeventig. Mijn vader wist dat ik gek was van auto’s, maar ik kende wel niets van rally. We gingen eens een rally meerijden en kleefden een papieren nummer op onze auto. Ik moest als co-rijder de kaart lezen, maar ik werd misselijk. Toen zei mijn papa: ‘Hier, rijdt gij maar’. En zo reed ik mijn eerste rallywedstrijd. Toen ik achttien jaar werd, kreeg ik mijn eerste wagen, een Toyota Corolla, waar ik dan mijn eerste wedstrijd mee reed. Ik kreeg de Toyota om mee naar school te rijden, maar ik ging niet naar school hé. Ik ging in de bossen slippen en driften.
We legden enkele maanden later een andere motor in de Corolla, maar dat was allemaal een oude boel eigenlijk. Toen ik twintig was, reden mijn vader en ik voorbij een Opel garage waar een nieuwe Kadett GT/E stond, één van de veertig die in België gebouwd waren. Mijn vader kocht hem en toen kwam alles plots in een stroomversnelling terecht. Opel Motorsport merkte me op, maar ik wilde niet met een Groep 1 rijden.
Op dat moment stopte Gilbert Staepelaere bij Ford en had hij een wagen ter beschikking, een Escort RS 1800. Staepelaere was manager van Ford België en zelf enkele keren rallykampioen geweest. Hij besloot om te investeren in drie jongeren: in Robert Droogmans, Marc Duez en in mezelf. Daar start het verhaal van de drie musketiers. We hebben elkaar opgepept, we wilden alle drie de beste worden. Ik ben uiteindelijk bij Bastos terechtgekomen, Droogmans en Duez bij Belga.”
Volgt u jonge Belgische rijders?
“Ik volg Jonas Dewilde uit Staden van kortbij. Hij heeft enkele keren het Junior-kampioenschap gewonnen en zijn vader was altijd grote fan van mij. Toen zijn zoon, Jonas dus, zelf begon te rijden, heb ik hem tips en raad gegeven. Er zijn nog goede jonge rijders in Vlaanderen, zoals Lander Depotter en Gilles Pyck, maar er is geen jongere die er echt boven uitsteekt.
Uiteindelijk komt het altijd op hetzelfde neer: geld. Er moet budget zijn om ze te laten rijden in een topwagen. Je moet een sponsor vinden, maar om een sponsor te vinden, moet je eerst resultaten neerleggen. Het is een vicieuze cirkel. Wij hebben vroeger het geluk gehad met de tabakssponsoring. Die industrie had budget genoeg en kon meerdere rijders ondersteunen. Bij Bastos reden Guy Colsoul en ik elk met een auto. Het team was dan ook nog actief op circuit, dus er was vroeger meer geld ter beschikking. Beter gezegd, er waren betere sponsors. Nu zie je nooit nog sponsors die alles betalen.”
Aan welke internationale wedstrijd heb je de beste herinneringen?
“Ik denk altijd terug aan de Manx Rally in 1988 op het eiland Man. Ik won er toen met de BMW M3 E30. Als je op Youtube intikt ‘Manx Rally Patrick Snijers’, vind je talloze filmpjes terug. Het is bijna veertig jaar geleden, maar iedereen spreekt er nog steeds over. Het was zo legendarisch omdat ik als buitenlander in mijn eerste deelname, onmiddellijk iedereen naar huis reed.
Als je zeventien jaar voor Bastos gereden hebt, zijn er uiteraard nog hele mooie herinneringen: rally’s in Griekenland, Italië en overal in Europa. De Manx Rally springt er toch bovenuit. Vooral ook omdat het met de machtige BMW M3 E30 was, dat maakt het allemaal nog wat legendarischer. Zo’n wagen is ook razend populair, als je ziet hoe gewild de M3’s van Mats Van den Brand zijn. Onze volgers op Facebook willen ook massaal dat ik terug met zo’n E30 ga rijden, een wagen die we trouwens nog in de garage hebben staan.
Toen afgelopen najaar mijn deelname aan de Killarney Historic Rally aangekondigd werd, werden alle Britten gewoon gek. Dat zit in hun geheugen gebrand en ik werd op het eiland Man als een held ontvangen. Hetzelfde geldt in Polen, waar ik deze zomer met een Ford Sierra Cosworth reed. Die Polen bouwden een auto voor mij, zetten hem in de Bastos kleuren en vragen of ik er mee wil rijden. Die Poolse fans zijn echt ongelofelijk. Ze spreken met moeite Engels, maar vinden het fantastisch om me te zien. Ik heb er twee of drie keer gewonnen vroeger.”
Wie de magie van de Manx Rally 1988 wil herbeleven, kan dat via deze YouTube video: https://youtu.be/wwkDODWIb_o?si=zSWHK3TsyhBg1xmG
Welke wagen zou u vandaag nog terug mee willen rijden, als u mag kiezen uit alle wagens uit uw carrière?
“In onze tijd bij Bastos hadden we meestal de goede auto’s op het goede moment. Je kan twee à drie jaar met een wagen rijden, maar dan komen er alweer nieuwe generaties. Ik heb zes jaar met de Ford Escort Cosworth gereden, een heel fijne auto, wat ook voor de Porsche 997 en de BMW M3 geldt. De Toyota Celica was heel snel, maar te fragiel. Spijtig dat die zoveel stuk ging, anders hadden we er nog veel meer mee kunnen winnen.
Als ik echt moet kiezen, dan ga ik voor de Porsche 992 Rally GT, echt waar. Dat is gewoon een heel leuke en mooie auto. Ik reed er vorig jaar mee in Ieper, maar niet goed genoeg naar mijn wensen. We hadden eerst een andere rally moeten rijden ermee, want hij was niet genoeg afgesteld om alles eruit te halen. Het is een heel efficiënte wagen, die echt prachtig is om te besturen.”
Wat brengt dit seizoen voor Patrick Snijers?
“Ik weet het zelf niet, we wachten nog op de zon. We zullen waarschijnlijk wel minder wedstrijden rijden. Vorig jaar reden we vijftien rally’s, in België, maar ook in Polen en Italië. Dit jaar heb ik geen concrete plannen. Het kan zijn dat we in Tielt zullen rijden, maar het kan ook zijn van niet. Ik weet bovendien ook nog niet met welke wagen. We hebben bij Stock-Depot drie auto’s klaarstaan, waaronder de Porsche 997 GT3. Die is nu al wat voorbijgestreefd in vergelijking met de nieuwe generatie, alhoewel dat een heel leuke auto is. We zullen nog wat werken aan de ophanging om die nog sneller te maken.
Daarnaast hebben we nog de BMW M3 E30 staan, waar we even geleden eens mee gereden hebben. Dat moet Haspengouw 2022 geweest zijn, maar de motor had toen een probleem. Dat is een wagen die onze mecaniciens onder leiding van Bas Baert gebouwd hebben. De derde wagen in het atelier is een Ford Escort RS 2000 MKII. De Pinto-motor van die wagen kreeg pas een revisie, dus daar gaan we misschien ook enkele wedstrijden mee rijden. Het komt er op neer dat we veel plannen hebben, maar eigenlijk geen plannen. We gaan zeker rijden, maar ik kan niet zeggen waar en wanneer, mede doordat ik binnenkort een operatie onderga. Ik moet geopereerd worden aan mijn elleboog door de jarenlange schokken tegen de rolkooi in de rallywagens. Mijn herstel zal bepalen wanneer ik de rally’s in 2026 aanvang.”
Hoelang ga je nog door met de rallysport?
“Als Paul Lietaer stopt, dan doe ik nog één jaar verder (lacht uitbundig). Paul is één jaar ouder dan mij, maar we begonnen beiden toen we achttien jaar waren. Dat zorgt ervoor dat ik aan mijn 49ste seizoen begin en Paul aan zijn vijftigste seizoen. Wanneer hij stopt, moet ik dus nog één jaar voortdoen, zeg ik steeds. Ik weet niet hoelang ik het nog zal doen, maar ik start iedere rally nog steeds met heel veel goesting. Jawel, zelfs na 49 jaar. Het is een passie en je moet ervoor leven! Als je dat niet kan, dan houdt je het geen halve eeuw vol.”
Een uitzonderlijke vermelding gaat uit naar Bastos Racing Team, een fanpagina op Instagram. Zij gaven, samen met Lorenz Deschuyttere, deze tweevoudige reportage meer kleur door ons foto’s uit de lang vervlogen jaren tachtig en negentig aan te leveren.
Op naar vijftig jaar rallygeschiedenis met Patrick Snijers!
